آیا ورزش می‌تواند روند پارکینسون را کند کند؟

به گزارش اتاق تجارت ؛ پژوهشگران در بررسی‌های جدید، ارتباط میان عضلات و مغز در بیماری پارکینسون را مورد توجه قرار داده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد ورزش با تحریک آزادسازی مولکول‌هایی موسوم به اگزِرکاین‌ها ممکن است بر التهاب و سلامت سلول‌های عصبی اثر بگذارد. با این حال، بخش مهمی از شواهد فعلی همچنان پیش‌بالینی است.

ورزش چگونه با مغز ارتباط برقرار می‌کند؟

بررسی منتشرشده در مجله Neuroprotection نشان می‌دهد اثر ورزش در پارکینسون ممکن است فراتر از بهبود قدرت عضلانی، تعادل و تحرک باشد.

پژوهشگران به نقش اگزِرکاین‌ها توجه کرده‌اند؛ مولکول‌هایی که هنگام فعالیت عضلات آزاد می‌شوند، وارد جریان خون می‌شوند و می‌توانند پیام‌هایی را میان عضلات و مغز منتقل کنند.

بر اساس این مرور، این مولکول‌ها ممکن است در کاهش التهاب، محافظت از سلول‌های عصبی و پشتیبانی از عملکرد مغز نقش داشته باشند.

اگزِرکاین‌ها چه نقشی در ارتباط عضله و مغز دارند؟

سالومون پائز گارسیا، نویسنده مطالعه، اگزِرکاین‌ها را واسطه ارتباط متقابل میان عضله و مغز توصیف کرده است.

در این مدل، مغز فعالیت عضلات را کنترل می‌کند، اما ارتباط یک‌طرفه نیست. عضلات هنگام ورزش نیز می‌توانند از طریق آزادسازی اگزِرکاین‌ها پیام‌هایی را به مغز ارسال کنند.

این مسیر یکی از حوزه‌های جدید پژوهش درباره ارتباط میان فعالیت بدنی و عملکرد سیستم عصبی محسوب می‌شود.

چرا ورزش در پژوهش‌های پارکینسون اهمیت بیشتری پیدا کرده است؟

درمان‌های موجود عمدتاً برای کنترل علائم بیماری استفاده می‌شوند و پژوهشگران همچنان در جست‌وجوی روش‌هایی برای تأثیرگذاری بر روند زمینه‌ای بیماری هستند.

به همین دلیل، فعالیت بدنی و سایر مداخلات مرتبط با سبک زندگی به یکی از محورهای مهم تحقیقات پارکینسون تبدیل شده‌اند.

یافته‌های این مرور هنوز به معنای اثبات تأثیر ورزش بر توقف یا کند شدن قطعی روند پارکینسون در انسان نیست.

پژوهشگران تأکید کرده‌اند که بخش قابل توجهی از شواهد درباره اگزِرکاین‌ها و اثرات محافظت عصبی آنها از مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی به دست آمده است.

برای مشخص شدن اینکه آیا می‌توان با هدف قرار دادن این مسیرهای زیستی، روند بیماری پارکینسون را در انسان تغییر داد، به مطالعات انسانی بزرگ و با کیفیت بالا نیاز است.

نقش توانبخشی در مراقبت از بیماران پارکینسون

فعالیت بدنی در حال حاضر نیز به بیماران پارکینسون توصیه می‌شود، اما دسترسی به خدمات توانبخشی تخصصی در برخی سیستم‌های درمانی به دلیل کمبود نیروی انسانی و محدودیت منابع مالی با چالش مواجه است.

یافته‌های جدید می‌تواند اهمیت بررسی علمی بیشتر ارتباط میان ورزش، عضله و مغز را افزایش دهد؛ با این حال، هنوز نمی‌توان اگزِرکاین‌ها را به عنوان یک درمان اثبات‌شده برای پارکینسون معرفی کرد.

 پژوهش درباره ارتباط عضله و مغز ادامه دارد

پژوهشگران اگزِرکاین‌ها را به‌عنوان نشانگرهای زیستی بالقوه و واسطه‌های احتمالی اثرات محافظت عصبی ناشی از ورزش مطرح کرده‌اند.

با وجود این، برای تعیین میزان اثرگذاری این مولکول‌ها و مشخص شدن نقش آنها در تغییر روند بیماری پارکینسون، مطالعات بیشتری مورد نیاز است.

در حال حاضر، مهم‌ترین نتیجه این تحقیقات، گسترش درک علمی از ارتباط دوطرفه میان عضلات اسکلتی و مغز و بررسی نقش فعالیت بدنی در این مسیر است. / منبع :‌یورونیوز